Page 12 - Demo

Dhelpra me bark të fryrë Një dhelpër e uritur, që gjeti në një zgavër lisi bukë e mish, lënë aty nga ndonjë bari, hyri me shpejtësi brenda dhe i përlau. Por iu fry barku aq shumë, sa nuk mundi të dalë dot prej andej dhe vuri kujën.Një dhelpër tjetër, që e solli rruga në ato anë, e pyeti se ç’po ndodhte, dhe kur e mësoi, i tha:– Tani duhet të rrish aty brenda, derisa të bëhesh aq sa ishe kur hyre. Kështu do të dalësh fare lehtë.rritet, ecën vetëm me dy këmbët e tij; dhe, kur plaket, mban edhe shkop. Kur zvarritet me këmbë e duar mundohet shumë në të ecur, kur mban shkop, heq më pak; dhe kur ecën vetëm me këmbë, nuk ndien asnjë vështirësi. Dhe, gjithë gëzim e krenari, shpalli: – Përbindësh i frikshëm, të munda. Thyej qafën tani!E vërtet, në të njëjtin çast, Sfinksi u gremis teposhtë malit dhe u vra. Populli i Tebës kishte shpëtuar! Kreonti, sipas zotimit, ia dha Edipit për grua motrën e tij Iokastën dhe hoqi dorë nga froni. Edipi u bë mbret i Tebës. Legjenda e Syrit të Kaltër Njëherë e një kohë, fryu një erë kaq e fortë, sa tundi detin nga fundi dhe deti nxori një gjarpër... Ra një re dhe gjarprin e hodhi në malin e Sopotit... Gjarpri gjigant hante kafshët e njerëzit dhe të mbjellat i prishte... U ngrit një plak, ngarkoi një gomar me thasë me eshkë dhe vajti afër lubisë e i vuri zjarrin eshkës. Kur gjarpri hëngri gomarin, zjarri i eshkës përbrenda e dogji. Bisha briti: “Ku je ti det, që më bëre kokën dhe ti lumë, vëllai im...!\U nis deti nga Vivari dhe lumi nga Sopoti, por s’e proftasën dot. Në agoninë e ngordhjes, gjarpri përplaste bishtin në faqen e malit, ku mbetën shenjat që duken. Qysh nga ajo kohë, deti me malin janë të lidhur me njëri-tjetrin si babë e bir. kujë – klithmë e fortë, të qash me zë të lartë.eshkë – material i thatë dhe shumë i rrudhur që përdoret për të ndezur zjarrin.briti – thirri, bërtiti. proftasën – ( nga greq.) arritën. FjalorLexojmë10