Basic HTML Version

|  | Table of Contents |  | View Full Version

Page 192 - Demo
P. 192

                                        Në të shkruar, ligjërata e drejtë dallohet nga shenjat e pikësimit. Lexoni tekstin. Si është i ndërtuar ai? Nënvizoni fjalitë që thonë personazhet. Çfarë fjalish përdoren, të thjeshta apo të përbëra? Qarkoni shenjat e pikësimit.Megjithatë, s’isha i kënaqur. Nxora një ofshamë dhe po vrisja mendjen. – Ç’ke?! – më pyeti Ylli. La hapur librin “Zemra” të De Amiçit dhe m’u afrua. E vështroi vizatimin tim për një kohë të gjatë me sy të picërruar dhe tha: – Mirë e ke bërë. Gjithçka që të shikon syri këtu në plazh, ti e ke hedhur bukur në letër. Vetëm njerëz nuk paske fare te vizatimi yt! Pa njerëzit, deti dhe rëra duken të shkretë. Hë, keq e kam?! Ç’thua? – Për këtë po vrisja mendjen e s’po e gjeja dot! (“Udhëve të fëmijërisë”, Ramadan Pasmaçiu)Nëse pjesa lajmuese ndodhet para pjesës përmendëse, pas saj vihen dy pikat, ndërsa pjesa përmendëse (fjalët e riprodhuara) mbyllet në thonjëza. Para thonjëzave mbyllëse vihet pikë, pikëpyetje, pikëçuditje, tri pika.Mësuesi u tha: “Lexoni me kujdes pyetjet për provimin e gjuhës.” Vini re:Në ligjëratën e drejtë, fjalët e një folësi ose tonat shkruhen në formë të pandryshuar. Fjalët ritregohen ose riprodhohen siç janë thënë në fillim, pa asnjë ndryshim. Ligjërata e drejtë përbëhet nga dy pjesë: pjesa lajmuese (fjalët e autorit) dhe pjesa përmendëse (fjalët e riprodhuara). Përdorimi i drejtë i ligjëratës së drejtë 1902

| 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 |