Page 48 - Demo

46 Respektimi i lirisë së tjetrit“Liria ime mbaron aty ku fillon liria e tjetrit”. Kjo shprehje e përdorur nga filozofi britanik Xhon Stjuart Mill (John Stuart Mill, filozof i shek. XIX) u frymëzua nga nga filozofët e shekullit XVIII. Nëpërmjet saj, ai ka ilustruar nevojën e njeriut për liri, por, mbi të gjitha detyrimin që ka ai për të mos abuzuar me këtë liri në kurriz të lirisë së tjetrit. Ky është kufizimi i parë i lirisë: respektimi i lirisë së tjetrit. Kështu, liria për të manifestuar garantohet me Kushtetutë, por ajo mund të sjellë shqetësime të ndryshme në qarkullimin rrugor ose te banorët e zonës në të cilën zhvillohet manifestimi. Për këtë arsye, është e nevojshme të caktohet një orar dhe itinerar për manifestimet, në mënyrë që të respektohen si liria e manifestimit, ashtu edhe liritë e personave të tjerë. Respektimi i normave shoqërore dhe i rendit publikKufizimi i dytë i lirisë ndodh për shkak të respektimit të normave shoqërore të sjelljes dhe të rendit publik. Njerëzit gëzojnë liri të plotë për të udhëtuar, por me disa kushte, siç janë: automobilistët nuk duhet të shkelin rregullat e qarkullimit, udhëtarët që shkojnë jashtë shtetit nuk mund të udhëtojnë pa një pasaportë. Liria e qytetarëve shqiptarë për të lëvizur në territorin e Shqipërisë është e garantuar. Megjithatë, në rast shpërnguljeje, këtë veprim jemi të detyruar ta deklarojmë pranë bashkisë së re, në mënyrë që autoritetet publike të na shërbejnë në vendbanimin e ri.Në periudhën komuniste, lëvizja në Shqipëri ishte tërësisht e kontrolluar nga shteti. Shpërngulja brenda territorit të vendit kryhej vetëm me një autorizim nga shteti. Autorizimi duhet të përcaktonte gjithashtu motivin e lëvizjes nga njëri vendbanim në tjetrin. Liria e njeriut për të lëvizur në këtë rast është aq e kufizuar, saqë ajo thuajse nuk ekziston. Kur liria është aq e kufizuar sa bëhet tërësisht e pazbatueshme, atëherë kemi të bëjmë me abuzim të autoritetit publik. tema 4 3]ÅbQUQQ\\xLZMR\\I^MTerma dhe koncepte: NXÁ]LPLOLULVŸUHQGSXEOLNOLULSŸUWŸPDQLIHVWXDUOLULSŸUWŸOŸYL]XUFtesë për diskutim>ŝƌŝĂƋģƵŐĂƌĂŶƚŽŚĞƚŶũĞƌģnjǀĞŶģ<ƵƐŚƚĞƚƵƚģ͕ŵƵŶĚƚģũĞƚģĞĚģŵƐŚŵĞƉģƌƐŚŽƋģƌŝŶģĚŚĞƉģƌǀĞƚģŶũĞƌģnjŝƚŶģƐĞƐŚŬĞůƚģĚƌĞũƚĂƚĚŚĞůŝƌŝƚģĞƚģƚũĞƌģǀĞ͕ŽƐĞŝŶƚĞƌĞƐĂƚĞƐŚŽƋģƌŝƐģ͘>ŝƌŝĂƋģŐģnjŽŶŶũĞƌŝƵ͕ƐŝĚŚĞŶĞǀŽũĂƉģƌƚģƉĂƐƵƌŶũģƐŚŽƋģƌŝƋģƌĞƐƉĞŬƚŽŶƌĞŶĚŝŶƉƵďůŝŬ͕ŶƵŬďŝĞŶŶģŬƵŶĚģƌƐŚƟŵŵĞŶũģƌĂͲƚũĞƚƌģŶ͖ĂƚŽďĂƐŚŬģũĞƚŽũŶģ͘ŵĞŶĚŽŶŝƐĞũĞƚĂnjŚǀŝůůŽŚĞƚŶŽƌŵĂůŝƐŚƚŶģŶũģƐŚŽƋģƌŝŬƵĕĚŽŝŶĚŝǀŝĚŐģnjŽŶůŝƌŝƚģƉůŽƚģƉģƌƚģďģƌģĕĨĂƌģƚģĚŽũģ͍ĚƵŚĞƚƚģŬƵĮnjŽŚĞŶůŝƌŝƚģŶģŶũģƐŚŽƋģƌŝĚĞŵŽŬƌĂƟŬĞ͍