Page 137 - Demo

135TEMATIKA 3HISTORIA E TEATRIT DHE SHOQËRIAVitet e fundit të diktaturës, karakterizohen nga prania më e gjerë e repertorit të huaj, guximi për të prekur tema tabu, eksperimentet e para me autorë deri atëherë të ndaluar. Pas ndryshimeve politike të viteve ’90, u aplikuan stile, metoda e prurje bashkëkohore të teatrit botëror.'UDPDWXUJMLDPRGHUQHQs.RVRYs¿OORLWs]KYLOORKHMVKXPsPsKHUsWVHDMRQs6KTLSsULSsUVKNDNtë kushteve të ndryshme politiko-shoqërore.1JDIXQGLLYLWHYH¶fl, mund të veçojmë disa shfaqje të suksesshme si: “Vdekja e një komisioneri” shkruar nga Artur Miler, me regji të Fatos Haxhirajt (1986); “Pallati 176”, shkruar nga Adelina Balashi, me regji të Alfred Bualjotit dhe Andon Qesarit (1986); “Romeo dhe Zhulieta” nga Shekspiri, me regji të Dhimitër Pecanit (1987); “Zbutja e kryeneçes”, nga Shekspiri, me regji të Fatos Haxhirajt (1988); “Kush e solli Doruntinën” nga I. Kadare, me regji të Fatos Haxhirajt (1989); “Natë me hënë” po dramatizim nga novela me të njëjtin titull e Kadaresë, me regji nga Edmond Budina (1990); ³)ULNs GKH PMHULP Qs 5DMKXQ H 7UHWs´ QJD Bertolt Breht me regji të Arben Kumbaros (1990); “Dhelpra dhe rrushtë” nga Figuerdo, me regji të Dhimitër Pecanitff³5LNDUGLL7UHWs´QJD6KHNVSLULme regji të Agim Qiriaqit (1992).3DVQGU\\VKLPHYHSROLWLNHWsYLWHYH¶ffi HGKHWHDWULXJMHQGSsUEDOOsV¿GDVKWsUHMD.sUNLPLLnjë gjuhe më konvencionale, simbolike e metaforike është pjesë organike e përpjekjeve të artistëve Qs]KYLOOLPLQHWHDWULW$UULWMHWHYLWHYHWsIXQGLWWUHJRMQsVHSDVVKXPsYsVKWLUsVLYHWHDWULSR¿OORQWsrimëkëmbet dhe po hyn në rrugën e zhvillimit të tij drejt një teatri bashkëkohor. Po spikatin aktorë, regjisorë e skenografë të rinj, të formuar në Fakultetin e Artit Skenik të Universitetit të Arteve, të cilët përpiqen të thonë fjalën e tyre. Kërkesë e kohës është që teatri të dalë nga kornizat lokale për t’iu bashkuar rrjedhave normale të teatrit evropian.'LVDQJDVKIDTMHWHVXNVHVVKPHMDQsffl “Fernando Krafti më ka shkruar një letër” shkruar nga 7DQNUHG'RUVWPHUHJMLWsGëzim Kames; “Fando dhe Lis” nga Arrabal, regjia Agim Qiriaqi; “Në pritje të Godosë” nga Beketi, regjia Arben Kumbaro; “Këngëtarja tullace”, nga Jonesko, me regji të Agim Qiriaqit dhe Mehmet Xhelilit; “Kopshti me dallëndyshe”, nga Cikliropulosi, me regji të Kiço Londos;³$UPLNXLSRSXOOLW´QJD,EVHQLPHUHJMLWs$JLP4LULDTLWff³5UsVKDMDW´QJD'DYLG(GJDUregjia Arben Kumbaro; “Kapitulli i dytë“, nga Nil Sajmon, me regji të Mehmet Xhelilit; “Koprraci nga Molieri, me regji të Hervin Çulit; “Drejt perëndimit” nga Albri Brahusha, regjia Spiro Duni; “Alegreto Albania” nga Stefan Çapaliku, me regji të Altin Bashës; “Gjashtë personazhe kërkojnë autor” nga 3LUDQGHORUHJMLVRU0HKPHW;KHOLOLHWM'UDPDWXUJMLDPRGHUQHHSDVYLWHYH¶ffi ndryshoi kursin nga dramë realiste drejt një drame ndryshe. Në një numër të madh pjesësh, si: “Çmurosja”, “Pse?” të 6HUD¿Q)DQNRV³7ULPHQGMHnë ankand”, “Para semaforit”, “Shpirti i ujkut” të Ferdinand Hysit³7LUDQR]DXUL´³0X]HX´WsKasëm Trebeshinës³)WHVsSsUGDUNs´³8WRSRV´³7ULNsQJsGDVKXULH´Ws Stefan Çapalikut, “Vizita e fundit”, “Ishulli i Shitenit”, “Drejt perëndimit” të Albri Brahushës etj., bëhen më aktive elemente të tilla, TEATRI NË DEKADAT E FUNDIT27