Page 37 - Demo

35TEKNIKA DHEPROCESETEMATIKA 2bashkëkohore shqiptare? Unë njoh një dramaturg, mund ta pyesim se çfarë na propozon. Mund të dramatizojmë një roman, nga Kadareja, për shembull: “Kush e solli Dorontinën” ose “Gjenerali i ushtrisë së vdekur” dhe të bëjmë një shfaqje me mesazhe të fuqishme kundër luftës, për pasojat e saj. Kur punojmë me një pjesë shqiptare kemi një arsye më shumë për frymëzim. Ne kemi në klasë një vajzë shumë të talentuar si Dea, ajo mund të luajë plakën Nicë, momentin e dasmës me monologun e saj tronditës. Mendoj se kemi në klasë aktorë që të luajnë Gjeneralin, Priftin. Role mund WsNHWsSsUWsJMLWKs7sNXSWRKHPLQXNMDQsWsJMLWKDNU\\HVRUHSRUGLVDMDQsPMDIWWsNsQGVKPHNë klasë ndihet një lloj entuziazmi për këtë propozim, të cilin e ndërpret Albani. Sipas tij, “Gjenerali” është vënë në skenë shumë herë, është ekranizuar, madje është bërë edhe QMs¿OPIUDQFH]PHWs$LPHQGRQVHQXNsVKWsVKXPsLSsUVKWDWVKsPSsUPRVKsQWRQs8QsWspaktën, kështu mendoj\3URSR]LPLL/RULWLori nuk e duron dot idenë që klasa të bëjë një shfaqje dhe ajo të mos jetë komedi, në të cilën ajo të luajë rolin kryesor. S’ka rëndësi çfarë është, shqiptare, e huaj... “Pallatin 176”, i Adelina Balashit, RVH³6KLQsSOD]K´QJD7HRGRU/DoRoIDUsGR3RSVHWsPRVYsPsQMsNRPHGLQJDGUDPDWXUJMLDERWsURUHTssVKWsHSDIXQGPHQJD6KHNVSLUL³ÉQGUUDHQMsQDWHYHUH´RVHQJD0ROLHUL³7DUWX¿Q´për shembull, apo ndonjë komedi bashkëkohore?\GentiQGsUK\\QGKHWKRWsTsUROLQH7DUWX¿WV¶NDNXVKWDOXDMs$LV¶sVKWsUROLOHKWsGKHQsNODVsV¶NDQsDVQMsWs]RWLQTsWsOXDMs7DUWX¿Q/RULNsPEsQJXOTsGRWDOXDMsYHWsGenti vijon në të vetën dhe i thotë se ai është rol mashkulli.3RU/RULQXNWsUKLTHWffl³6¶NDJMs1sNRKsQH6KHNVSLULWUROHWHIHPUDYHLOXDQLQPHVKNXMW7HDWULsVKWskonvencion. Ç’të keqe ka që sot, rolet e meshkujve t’i luajnë femrat?”3sUIXQGLPLLPsVXHVHVKur debati arrin kulmin dhe grupi nuk përmbahet më, ndërhyn mësuesja që, pasi i falënderon nxënësit për pasionin me të cilin diskutuan, thotë fjalën e fundit:– Zgjedhja e pjesës, siç e shihni, është moment i rëndësishëm i punës në teatër, ajo është pjesë e procesit krijues. Duke qenë e tillë, çdo ide mund të jetë e pranueshme, sepse siç e dimë, vetë arti është subjektiv. Por, nga ana tjetër, duke qenë se shfaqja është një punë e përbashkët, çdo ide kërkon të trajtohet, si me kujdes e seriozitet, ashtu edhe me imagjinatë, dashuri e pasion. Siç mund ta kuptoni, ky proces kërkon shumë njohje, jo vetëm të dramaturgjisë, por edhe të jetës reale dhe teatrore, me të gjithë problematikën përkatëse.Detyra të tjeraGjithsecili prej jush, do të sjellë edhe nga një propozim tjetër të mbështetur në këto pika: Pse e kam zgjedhur këtë pjesë? Flisni për ngacmimet dhe përshtypjet e para që keni pasur gjatë leximit. Çfarë do t’i themi publikut me shfaqjen tonë? Cili është mesazhi që do të përcjellim? A e UHDOL]RMPsGRWSMHVsQQsVNHQsGKHQsVHSRVL\dhe elemente të tjera. Mos harroni, dramaturgjia luan rol udhëheqës në teatër dhe si e tillë, ajo GXKHWPELWsJMLWKDWsPEDUWsPHVD]KHWsIRUWDTsLÀDVLQNRKsVWs]RWsURMsFLOsVLTsWsHGXNRMsGKHtë kënaqë publikun e pjesëmarrësit, të nxisë me subjektin e saj tërheqës, me pasurinë e mjeteve stilistikore, me larminë e personazheve. Pra ajo duhet t’i kënaqë të gjithë me role dhe, në të njëjtën kohë t’u japë mundësi të tjerëve të bëhen pjesëmarrës, qoftë si regjisorë, qoftë si skenografë a kostumografë, qoftë si organizatorë, si formulues muzike dhe efektesh, qoftë si realizues i shumë elementeve të tjera që janë pjesë e projektit teatror.