Page 42 - Demo

40TEKNIKA DHEPROCESETEMATIKA 2shpirtërisht. Komedia “Pas vdekjes” e Çajupit, si një funeral grotesk, me anën e të cilit të fshikullohen pseudointelektualët hipokritë, që duan vetëm që kombi i tyre t’i nderojë e t’i thurë lavdi pas vdekjes, por që, sa kanë qenë gjallë, nuk kanë bërë asgjë për këtë komb. Cilido qoftë koncepti regjisorial, ai duhet t’i shërbejë dramës, shfaqjes së ardhshme dhe shpërfaqjes së idesë së përgjithshme të saj, por nuk duhet të kthehet qëllim në vetvete.6WLOLLVKIDTMHVZgjedhja e aktorëveVERIFIKONI NJOHURITË Cilat janë elementet kryesore të trajtimit të një shfaqjeje teatrale?Ç’është koncepti dhe vizioni regjisorial?Krahasoni konceptin regjisorial me stilin e shfaqjes.Pse është i rëndësishëm procesi i zgjedhjes së roleve për shfaqjen tonë të ardhshme? Përpiloni me shkrim platformën regjisoriale të shfaqjes suaj të ardhshme. Përfshini në të materialin me shkrim që keni përgatitur për analizën e pjesës në mësimin e kaluar dhe formulimin me shkrim të të gjitha pikave të parashtruara në këtë mësim. Kujdes! Gjuha që ju duhet të përdorni, pavarësisht se i ngjan analizës letrare, është e ndryshme. Ajo duhet të jetë një gjuhë e thjeshtë, SRUH¿JXUVKPH që t’i afrohet terminologjisë që kemi përdorur në mësim deri tani. Diskutojini idetë tuaja së bashku dhe pastaj bini dakord që të keni vetëm një platformë regjisoriale ku të përfshihen idetë më interesante të secilit.Veprimtari dhe punë kërkimore individuale ose në grup2UJDQL]RQLQsNODVs]JMHGKMHQHUROHYH3URSR]LPLPsH¿NDVGRWsLVKWHTsJMLWKVHFLOLWsEsMsQGDUMHQHYHWQsQMsÀHWsGKHQsIXQGPEOLGKHQYRWDWTsND¿WXDUSsUVHFLOLQUROJMLWKVHFLOLNëse, pas këtij procesi, ka ndonjë aspekt që nuk shkon, atëherë vendimin përfundimtar e merr mësuesja, duke u konsultuar me regjisoren apo regjisorin e shfaqjes.Megjithëse shpesh fjala stil plotësohet me epitetet e disa prej shkollave dhe të tendencave letrare, si: VWLO NODVLN URPDQWLN UHDOLVW QDW\\UDOLVW VXUUHDOLVW LPSUHVLRQLVW HNVSUHVLRQLVW, një pjesë bashkëkohore, megjithatë, shumë rrallë ka një stil të pastër. Stili është shkalla e ngjashmërisë me jetën që shkrimtari ka përdorur në vepër dhe metoda e shprehjes dramatike që autori ka zgjedhur. Stili romantik e vë theksin më tepër te gjendja dhe atmosfera sesa te përmbajtja. Stili realist është përpjekje për të pasqyruar në skenë njerëz dhe ngjarje që u ngjajnë atyre që janë të vëzhgueshme në jetën e përditshme; surrealizmi bën përpjekje për të gjetur një realitet më të thellë sesa realiteti që pasqyron e vetëdijshmja, prandaj zëvendëson veprimin realist me logjikën e çuditshme të ëndrrës dhe të shoqërimit të ideve. 1MsQJDSLNDW NU\\HVRUHWsSURFHVLWWRQssVKWs ]JMHGKMDHDNWRUsYH(GKH N\\PRPHQW ND NDUDNWHUWsG\\¿VKWsfflRUJDQL]DWLYWHNQLNSRUHGKHNRQFHSWXDOSUDTsNDWsEsMsPHLQWHUSUHWLPLQTsLEsMPspjesës dhe me mënyrën se si e lexojmë atë. Si e shohim Hamletin? Si një hero romantik apo si një njeri dyshues, skeptik, që ka humbur besimin në çdo gjë dhe, duke qenë i paaftë të veprojë, mohon gjithçka? Kush do ta luajë? Një djalosh rreth të njëzetave? Apo një intelektual me peshë? Ku do ta gjejmë këtë aktor? Do të zhvillojmë një konkurs? Apo do ta zgjedhim nga aktorët që i njohim shumë mirë? Në shumicën e rasteve përgjigjet mund të jenë të të thjeshta. Do të zgjedhim një aktore ose aktor sipas përshtatshmërisë: një vajzë e re do të luajë Zhuljetën te “Romeo dhe Zhuljeta” e Shekspirit; një plak do të interpretojë mbretin Lir te tragjedia me të njëjtin titull etj. Zgjedhja e roleve sVKWsQMsQJDHWDSDWPsWsYsVKWLUDVHSVHVDGRWsTDUWsWDNHWsNRQFHSWLQUHJMLVRULDLsVKWsQs¿OOLPWsSXQsVGKHGHULQsSUHPLHUsLGHWsNXSWRKHQPsPLUsWKHOORKHQHYHUL¿NRKHQ