Basic HTML Version

|  | Table of Contents |  | View Full Version

Page 172 - Demo
P. 172

                                        Ndërkaq njerëzit dilnin nga kisha. Gratë me këpucë prej druri të lustruara, fshatarët me bluza të reja, fëmijët e vegjël kokëzbathur që hidheshin e përdridheshin para tyre, të gjithë ktheheshin në shtëpitë e veta. Dhe vetëm gjashtë a shtatë burra, vazhdimisht të njëjtët, rrinin luanin me tapa shishesh deri sa errej, mu përpara derës së hanit. Dimri qe i ashpër. Çdo mëngjes xhamat e dritareve zinin brymë, dhe nganjëherë, drita e zbardhët që depërtonte nëpërmjet tyre, si nëpër xhama akulli, nuk ndryshonte gjithë ditën e ditës. Duhej ndezur llamba që në orën katër të mbasdites.Ditët me kohë të bukur, ajo dilte në kopsht. Mbi lakra ngeleshin nga YHVDGDQWHOODWsDUJMHQGWDPHÀMHWsJMDWDWsVKQGULWVKPHTsVKWULKHVKLQnga njëra te tjetra. Nuk dëgjohej asnjë cicërimë zogu. Gjithçka dukej e zhytur në gjumë, si bimët rrëzë muri të mbuluara me kashtë dhe hardhia si ndonjë gjarpër vigan i sëmurë nën strehën e murit ku po të afroheshe, shihje dyzetkëmbësha që hiqeshin zvarrë. Mes bredhave, pranë gardhit, famullitari me kapelë trecepëshe që lexonte librin e lutjeve, kishte ngelur pa këmbën e djathtë dhe vetë allçia, duke u FLÁRVXUQJDQJULFDLNLVKWHOsQsSOODQJDWsEDUGKDNURPHPELI\\W\\UsPastaj ajo kthehej përsëri në dhomë, mbyllte derën dhe, si molisej nga nxehtësia e vatrës, i hipte një mërzi më e padurueshme. I vinte të zbriste poshtë të bënte muhabet me shërbëtoren, por e mbante turpi.Çdo ditë, në të njëjtën orë, mësuesi, me kapuç mëndafshi të zi në kokë, hapte qepenat e dritareve të shtëpisë dhe bekçiu kalonte me kordhën mbi këmishë. Në mbrëmje dhe në mëngjes, kuajt e postës përshkonin rrugën tre e nga tre për në kënetë që të pinin ujë. Herë pas here, tringëllonte zilja e derës të ndonjë pijetoreje, dhe kur frynte erë, kërcisnin mbi shufrat e hekuri pllakat e vogla të bakërta të berberhanes, që i shërbenin si stemë. Të vetmet zbukurime të saj ishin një gravurë e vjetër modash, e ngjitur pas një xhami si dhe një bust femre prej G\\OOL PH ÁRNs Ws YHUGKs 'KH EHUEHUL TDKHM Ts L VKNRL ]DQDWL GsPqë s’kishte të ardhme, dhe, duke ëndërruar për ndonjë dyqan në një qytet të madh, si në Ruan, për shembull, në port, afër teatrit, shkonte e vinte gjithë ditën që nga bashkia deri në kishë, fytyrëngrysur dhe duke pritur klientët. Sa herë që zonja Bovari ngrinte sytë, aty e shihte gjithmonë, si ndonjë rojë në krye të detyrës, me atë kapuçin e rrafshët PELYHVKsGKHPHQMsMHOHNVWRÀWsKROOsSUHMOHVKLNganjëherë, mbasditeve, shfaqej mbrapa xhamave të dhomës së saj, ndonjë kokë burri i nxirë nga dielli, me favorite pis të zeza, dhe me atë buzëqeshje të bollshme e të ëmbël që ia nxirrte në pah dhëmbët H EDUGKs H L oHOWH I\\W\\UsQ 'KH DWsKHUs ÀOORQWH PHQMsKHUs YDOVL Hnën tingujt e organos, në një sallon të vogël, vallëzuesit e shkurtër VL JLVKWD IHPUDW PH oDOOPD QJM\\Us WUsQGDÀOL WLUROH]sW PH [KDNHWDmajmunët me frakë të zinj, zotërinjtë me pantallona të shkurtra, dridheshin e përdridheshin midis kolltukëve, kanapeve, tryezave, që VKXPsÀVKRKHVKLQQsSsUFRSDWHSDVT\\UDYHWsQJMLWXUDQsTRVKHWHW\\UHme një rrjetë letre të praruar. Organisti e rrotullonte manivelën, duke parë djathtas, majtas dhe nga dritaret. Herë pas here, duke hedhur në FHSWsPXULWQGRQMsÀVNDMsWsJMDWsSsVKW\\PHWsPXUUPHQJULQWHPHgju veglën e tij, rripi i fortë i së cilës ia këpuste supin; dhe muzika, herë e përvajshme dhe e zvargur, ose e gëzueshme dhe e shpejtë, dilte nga 170

| 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 |