Basic HTML Version

|  | Table of Contents |  | View Full Version

Page 171 - Demo
P. 171

                                        FRAGMENTEma dhe SharliMërziaKapitulli I/9 është ai i mërzisë ekzistenciale, i mungesës. Ai përshkruan fantazitë dhe dëshirat e Emës. Floberi heton sëmundjen e Emës në të gjitha dritëhijet. Shenja që Floberi është shëruar, ndërsa Ema jo tregohet nga saktësia stilistikore, nga aftësia e përcaktimit dhe e gjykimit që shndërrohet në gjuhë, stil. Ema është e pakënaqur nga martesa e saj, nga jeta në Tot dhe e paaftë të dalë prej ëndërrimeve romaneske të lumturisë, të sqimës, të luksit. Ema ndihet si e burgosur: çdo ditë të njëjtat gjeste, budallallëqe, i njëjti ritëm monoton dhe i padurueshëm i jetës. Ajo ka shpresuar të ndodhë ndonjë ngjarje e papritur, që ta ndryshojë këtë jetë pa elegancë, pa aventura, pa dashuri, në një provincë përkrah një burri mediokër dhe të mërzitshëm. Ajo është përgatitur për atë ngjarje, duke u marrë me veten dhe me shtëpinë, që ta meritojë atë ndryshim fati dhe të jetë e denjë për të. Meqë nuk po ndodh asgjë, ajo shqetësohet dhe dëshpërohet. Vetëm tani e zbulon qartë monotoninë, situatën e hirtë, të pakuptimtë, neverinë, mungesën e shpresës. Mbas kësaj, ajo s’do të merret më as me veten dhe as me shtëpinë; do ta lërë veten mbas dore aq sa Sharli vendos të ikin që aty, sepse mendon se asaj nuk i prin klima. Floberi pikturon situatën: burrë e grua në tavolinë, por diçka nuk shkon: dëshpërimi i Emës. >@)LOORLVsULVKYDUJXLGLWsYHWsQMsOORMWDAto do të pasonin pra kështu njëra-tjetrën, gjithmonë të njëjta, të panumërta dhe pa sjellë asgjë! Të tjerët sado të rëndomtë ta kishin jetën, prapëseprapë shpresonin të paktën se do t’u ndodhte diçka. Nganjëherë një aventurë mund të të sjellë të papritura pambarim, bile edhe mjedisi sikur ndërrohet. Mirëpo për të nuk ndodhte asgjë; kështu e kishte thënë zoti! E ardhmja e saj ishte si një korridor krejtësisht i errët, dhe që përfundonte me një derë të pahapshme.Ajo e braktisi muzikën. Përse të merrej me të? Kush do ta dëgjonte? Përderisa s’kishte për të ndodhur kurrë që, e veshur me fustan të kadifenjtë me mëngë të shkurtra, ulur para ndonjë pianoje “Erard”, për të dhënë koncert, duke i rënë me gishtërinjtë e saj të lehtë tastierës VsÀOGLVKWsWsQGLHQWHW·LIU\\QWHVLQGRQMsÁODGUUHWKYHWHVJXPs]KLWMDe të mahniturve, ishte e kotë të lodhej duke studiuar. I plasi në dollap edhe kartonët e vizatimit edhe qëndismat. Ç’i duheshin? Ç’i hynin në punë? Qëndisja i ngrinte nervat përpjetë.– S’kam ç’të lexoj më, – thoshte ajo me vete. Dhe kohën e kalonte duke skuqur mashën në zjarr ose duke parë shiun që binte. Sa e trishtuar që ishte të dielave, kur binte kambana për lutjet e mbrëmjes! E topitur, ajo dëgjonte me vëmendje si ushtonin një nga një tingujt e krisur të kambanës. Mbi çati kalonte ndonjë maçok1 që ecte ngadalë dhe ngrinte kurrizin për t’u ngrohur në rrezet e zbehta të diellit. Në rrugën kryesore era ngrinte re pluhuri. Diku larg, lehte herë pas here një qen, dhe kambana në intervale të barabarta, vazhdonte tingëllimën e saj monotone që fashitej në hapësirën e fushës.1 Nuk përshkruhen ndjenjat e Emës të mbështjella në një atmosferë dëshpërimi, por sendet që i ngjallin ato. 169

| 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 |