Basic HTML Version

|  | Table of Contents |  | View Full Version

Page 173 - Demo
P. 173

                                        NDVDGXNHXVKWXDUQsSsUPMHWQMsSHUGHMHWDIWDMHQJM\\UsWUsQGDÀOLnën grilën prej bakri tërë arabeska. Ato ishin melodi që luheshin gjetkë, nëpër teatro, që këndoheshin nëpër sallone, që kërceheshin mbrëmjeve nën llambadarët e ndriçuar, ishin jehona të shoqërisë së lartë që arrinin tek Ema. Në kokë i ushtonin lloj-lloj vallesh të gjalla që s’kishin të mbaruar dhe, mendja, si ndonjë valltare e shenjtë indiane mbi qilimin lule-lule, i kërcente bashkë me notat, duke u endur sa nga një ëndërr në tjetrën, sa nga një trishtim në tjetrin. Pasi e merrte lëmoshën në kasketën e tij, burri hidhte një batanije të vjetër prej leshi të kaltër, pastaj edhe organon në shpinë dhe largohej me hap të rëndë. Ajo e shikonte kur ikte. Mirëpo më tepër nuk duronte dot më gjatë ngrënies2, në atë sallë të vogël të katit përdhes, me sobën që nxirrte tym, me derën që kërciste, me muret që djersinin, me dyshemenë e lagësht; i dukej sikur ia shtronin aty përpara, në një pjatë, gjithë hidhërimin e jetës, dhe sikur nëpërmjet avullit të mishit të zier, i ngjiteshin nga thellësia e shpirtit afshe të tjera neverie. Sharli vonohej mjaft në të ngrënë3, kështu që ajo përtypte lajthi ose, mbështetur mbi bërryl, zbavitej duke bërë vija me majën e thikës mbi mushama. [...]Po i ikte ngjyra në fytyrë dhe kishte të rrahura të forta zemre. Sharli i jepte valerianë dhe e fërkonte me kamfur. Çfarëdo që i bënte, asaj i ngriheshin nervat përpjetë më keq. .LVKWHGLWsTsÁLVWHHV·LSXVKRQWHJRMDffSDVNsVDMGDOOGLVMHMHELQWHmenjëherë në topitje, rrinte pa folur, pa lëvizur. E vetmja gjë që e gjallëronte në këto raste ishte kolonja, të cilën e hidhte me shishe nëpër duar. Meqë ajo ankohej vazhdimisht për Totin, Sharlit i shkoi mendja se shkaku i sëmundjes së saj vinte pa dyshim si pasojë e ndonjë ndikimi të atyshëm, dhe, si u ndal në këtë çështje, mendoi seriozisht të shkonin e të vendoseshin gjetkë. [...]Një ditë kur po rregullonte teshat në një sirtar, si parapërgatitje për transferimin, ajo shpoi gishtat me diçka. Ishte teli i buqetës së saj të martesës. Sythet e portokallit ishin zverdhur nga pluhuri GKH NRUGHOHW SUHM DWOODVLPH WKHNs Ws DUJMHQGWs LVKLQ EsUs ÀMHÀMHanash. E hodhi në zjarr48GRJMPsVKSHMWVHQMsÀMHNDVKWHHWKDWsPastaj u bë si ndonjë kaçube e kuqe mbi hi, që po shkrumbohej me ngadalë. Ajo e shihte si po digjej. Kokrrizat prej kartoni plasnin, ÀMHWPHWDOLNHSsUGULGKHVKLQJDMWDQLVKNULKHMGKHNXURUDWSUHMOHWUHWsUUHVKNXUDOXKDWHVKLQQsSsUSOODNsVLÁXWXUDWs]H]DGHULVDPsQsIXQGX]KGXNsQÁXWXULPWKLQsEUHQGsVLWsR[KDNXWKur u largua nga Toti, në muajin mars, zonja Bovari ishte shtatzënë5.Gustav Flober, Përktheu Viktor Kalemi, Zonja Bovari, Tiranë 2002, f. 76-802 Ofron temën e pjesës; gjithçka që ndodh më pas është zhvillim i saj. 3 Shijes së Sharlit në të ngrënë, Ema i kundërvë neverinë dhe lëvizjet nervoze të shkaktuara nga dëshpërimi i saj. Burri që ha pa asnjë dyshim bëhet komik dhe thuajse fantazmë, sepse sa herë Ema e sheh e kupton që ai është arsyeja e situatës së padurueshme dhe dëshpëruese: ambienti i trishtuar, ushqimet e zakonshme, mungesa e mbulesës së tavolinës i duken asaj dhe lexuesit si gjëra që do të ishin ndryshe, nëse ai do të ishte ndryshe.4 Gjesti final – hedhja e tufës së luleve në zjarr, është një paralajmërim i fundit të trishtuar. 5Largimi nga Toti, njoftimi i shtatzënisë së ardhme, nuk do ta zgjidhin, madje do ta rëndojnë pakënaqësinë nervoze të heroinës.171

| 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 |