Page 161 - Demo

gjithë shpirt. Jo, desha të isha i pasur; do t’i kisha parë! Për besë, kushedi? Ato të dyja kanë zemër prej guri. Kaq e madhe ishte dashuria ime për to, saqë s’mbetej vend për dashurinë e tyre ndaj meje. […] Unë e kam larë mëkatin që i kam dashur tepër. Ato janë shpaguar mirë për dashurinë time, më kanë torturuar si xhelate. Ah, sa budallenj janë etërit! I doja aq shumë, saqë prapë VKNRYDWHWRVLDLNXPDU[KLXQȮEL[KR]9DM]DWHmia ishin vesi im:3 ato ishin padronet e mia, ishin gjithçka për mua! Të dyjave u duhej ndonjë gjë, ndonjë stoli; shërbyeset e tyre ma thoshin dhe unë ua jepja që të më prisnin mirë! Sidoqoftë, ato më kanë dhënë ndonjë mësim të vogël, më kanë mësuar se si të sillem në shoqërinë e lartë. Oh, nuk pritën shumë, jo. Zunë të turpëroheshin për mua në sytë e të tjerëve. Ja se ç’do të thotë t’i rritësh mirë fëmijët. Epo unë s’mund të veja në shkollë në këtë moshë. (Me dhemb, më dhemb shumë, o zot! Mjekët, ku janë mjekët, sikur të ma hapin kokën, nuk do të vuaja NDTVKXPs 9DM]DWYDM]DWHPLD$QDVWDVLQs'HOÀQsQ'XDW·LVKRK'sUJRQLmerrini me policë, me forcë! Drejtësia është me mua, të gjithë me mua janë, natyra, Kodi Civil. Unë protestoj! Atdheu do të shkatërrohet, në qoftë se prindët merren nëpër këmbë. Kjo është e qartë. Boshti, rreth të cilit sillet shoqëria, gjithë bota, është atësia: të gjitha do të shemben, në qoftë se fëmijët nuk i duan prindët e tyre. Ah, sikur t’i shikoja, t’i dëgjoja, le të PȮWKRVKin ç’të donin, mjaft që t’u dëgjoja zënë, sidomRV'HOÀQsQGRWsPsVKNRQLQWsJMLtha dhembjet. Po u thoni, kur të vijnë, të mos më shikojnë ftohtë, siç kanë zakon. [...] Unë u dhashë jetën time dhe ato të mos më japin sot asnjë orë! Kam etje, kam uri, më digjet zemra, ato nuk do të vijnë të ma lehtësojnë agoninë, unë po vdes, po e ndiej. Po nuk e dinë ato se ç’do të thotë të shkelësh mbi kufomën HEDEDLW-RDWRGRWȮYLMQs(MDQLVKSLUWHHMDQLPsMHSQL një të puthur. Se, sidoqoftë, ju jeni të pafajshme. Janë të pafajshme miku im! Këtë ua thoni të gjithëve, që të mos u bien më qafë për mua. Nuk u hyn në punë të tjerëve. S’kam ditur të sillem me to, bëra marrëzi që hoqa dorë nga të drejtat e mia. 3sUWRXQsSRVKWsURYDYHWHQd·W·LEsVK\sado shpirtbukur që të jetë, nuk mund t’i qëndrojë dot korrupsionit të kësaj dobësie atërore. Unë jam njeri i mjerë, mora dënimin e merituar. Unë i prisha vetë vajzat e mia, i llastova shumë. [...]Ja, tani po më del përpara syve gjithë jeta ime. Jam gënjyer! Ato nuk më duan, s’më kanë dashur kurrë! Duket sheshit. Gjersa s’erdhën, s’kanë për të ardhur. Sa më shumë që të vonohen, aq më zor do të jetë që të vendosin për të ma dhënë këtë gëzim. I njoh unë. Kurrë s’kanë ditur t’i marrin me mend dëshpërimet e mia, dhembjet e mia, nevojat e mia, as vdekjen time s’kanë për ta ndier; ato as që e dinë se sa i dua. Po, e di, ato s’mund t’i çmojnë gjithë sa NDPEsUsXQsSsUWRVHXMDQsEsUsWs]DNRQVKPHVDNULÀFDWHPLD(GKHV\\Wssikur të kishin kërkuar të m’i nxirrnin: “Nxirrmini!” - do t’u kisha thënë. Unë jam shumë budalla. Ato pandehin se të gjithë etërit janë si ati i tyre. Njeriu GXKHWWsGLMsWDPEDMsYHWHQ)sPLMsWHW\\UHGRWsPDPDUULQKDNXQ3sUKDWsUtë vetvetes, ato duhet të vijnë. I lajmëroni, pra, se po përgatisin për vete një agoni të tillë. Me këtë krim, ato po kryejnë të gjitha krimet njëherësh... Shkoni de, shkoni, thuajuni se është atvrasje të mos vijnë! Mjaft krime kanë bërë, le të mos e bëjnë këtë, të paktën. Thirruni, pra, kështu si unë: “Ej, Nasi! Ej, 'HOÀQsHMDQLWHNDWLMXDMTsNDTHQsDTLPLUȮPH ju e që po vuan!” Hiç, asnjeri! Mos qenka thënë të ngordh si qen? Ja shpërblimi për mua: braktisja. Ah, kriminelet, të poshtrat; i urrej, i mallkoj; do të ngrihem natën nga varri dhe do t’i mallkoj prapë. [...] 159