Page 175 - Demo

FRAGMENT2ODOLßPÁRPIQETTÁjoshë Emën.Panairi bujqësorFragmenti (II/8) ofron shembullin e polemikës antiromantike dhe të pavetësisë. Kritika për idilin dashuror të Emës e të Rodolfit, që vështrojnë nga një dritare ceremoninë e panairit bujqësor, nuk bëhet ideologjikisht nga autori, por i është besuar montazhit. Në të autori vë mbi dialogët e dy të dashurve, fjalët (retorike ose dukshëm banale) e oratorëve që mbajnë fjalim para turmës dhe shpallin emrat e fituesve. Nga ana tjetër, fragmenti është edhe një shembull i shkëlqyer i “përshkrimit” të zakoneve të provincës. Deri te shtëpitë sheshi ishte plot e përplot me njerëz. Kishte që ishin mbështetur nëpër të gjitha dritaret me radhë, disa të tjerë kishin zënë vend poshtë, në çdo prag dere, duke qëndruar më këmbë, dhe Justini, përpara vitrinës së farmacisë, dukej krejtësisht i magjepsur nga ato që sodiste. Megjithëse mbahej qetësi, zëri i zotit Liëven humbiste në hapësirë. Njerëzve në vesh u vinin fjalë-fjalë të shkëputura, që i ndërpriste aty-këtu zhurma e karrigeve të turmës; pastaj, papritmas dëgjohej mbrapa pjesëmarrësve pëllitja e zgjatur e ndonjë kau ose blegërimat e qengjave që i përgjigjeshin njëri-tjetrit në cepat e rrugëve. Dhe me të vërtetë, lopçarët dhe barinjtë i kishin shtyrë deri aty bagëtitë e tyre dhe ato herë pas here bulurinin, duke kapur me gjuhë ndonjë copë gjetheje që u ngjitej pas turinjve.5RGROÀ1 i ishte afruar Emës dhe, duke folur shpejt, i thoshte me zë të ulët:– Nuk ju revolton ky komplot që bën shoqëria mbarë? Më thoni një ndjenjë të vetme që s’e dënon ajo? Shkelen me këmbë e poshtërohen LQVWLQNWHWPsÀVQLNHVLPSDWLWsPsWsoLOWUDGKHWHNHIXQGLWSRWsSXTHQdy shpirtra të gjora, bëhet nami që të mos bashkohen. Prapëseprapë ata do të bëjnë të tyren, do të rrahin krahët, do të thërrasin njëritjetrin. Oh! Sido që të vijë puna, shpejt ose vonë pas gjashtë muajsh, dhjetë muajsh, ata kanë për t’u bashkuar, për t’u dashuruar, sepse ashtu është thënë dhe janë krijuar për njëri-tjetrin. Ai i mbante duart e kryqëzuara mbi gjunjë, dhe në këtë pozicion, duke ngritur fytyrën nga Ema, e shihte nga afër, ngultas. Ajo shquante në sytë e tij rreze të vogla të arta që shkëndijonin rreth e rrotull bebeve të zeza, dhe ndiente bile erën e këndshme të brilantinës, prej së cilës L VKNsOTHQLQ ÁRNsW$WsKHUsQGMHX Ts H SXVKWRL Ws WsUsQQMsPROLVMHiu kujtua viskonti me të cilin kishte kërcyer vals në Vobisar, ndërsa PMHNUDVLNXUVHGKHNsWDÁRNsNXQGsUPRQLQDWsHUsYDQLOMHGKHOLPRQLdhe, vetvetiu mbylli pakëz qepallat që ta thithte më mirë. Mirëpo gjatë lëvizjes që bëri duke përkulur trupin mbrapa mbi karrige, asaj i zunë sytë diku larg, në fund fare të horizontit, karrocën e vjetër të udhëtarëve, Dallëndyshen, që po zbriste ngadalë kodrës së Lësë, duke lënë mbrapa saj një shtëllungë pluhuri. Pikërisht me këtë karrocë të verdhë Leoni2 kishte ardhur gjithë ato herë pranë saj; dhe nga ajo rrugë kishte ikur përgjithmonë. Iu duk sikur e pa përballë, në dritaren 1 Pronar i pasur që gjatë panairit përpiqet të joshë Emën.2 Leon Depuis, i ri ëndërrimtar me të cilin ishte dashuruar Ema, por që u detyrua të ikte.173