Page 176 - Demo

e tij; pastaj gjithçka u turbullua; kaluan re; kujtoi se po vërtitej duke kërcyer vals, nën dritat e llambadarëve, në krahët e viskontit; dhe se Leoni nuk ishte larg, se do të vinte... po, megjithatë, ndiente YD]KGLPLVKW NRNsQ H 5RGROÀW SUDQs VDM3. Endja e këtij ndikimi i ngjallte asaj dëshirat e dikurshme, dhe këto, tamam si kokrriza rëre kur fryn erë, vërtiteshin në afshin e lehtë të parfumit që përhapej në shpirtin e saj. [...]Pastaj zoti Liëven u ul; zoti Dërozëre u ngrit dhe ia nisi një fjalimi WMHWsU>@5RGROÀNLVKWHNDOXDUSDNQJDSDNQsDIULWsGKHQGsUVDzoti kryetar përmendte Cincinatin4 që punonte me parmendë, Dioklecianin5, që mbillte lakra, si dhe perandorët e Kinës që e përuronin vitin me mbjellje, djali i ri i shpjegonte gruas së re se kjo forcë tërheqëse e papërballueshme vinte nga ndonjë jetë e mëparshme.– Ja, ne për shembull, – i thoshte ai, – përse u njohëm bashkë? Ç’rastësi e krijoi këtë mundësi? Me sa duket, nëpërmjet largësisë që na ndante, si dy lumenj që rrjedhin për t’u bashkuar, na shtynë drejt njëri-tjetrit prirjet tona vetjake. – Dhe ai i kapi dorën, ajo nuk e tërhoqi.“Shpërblim për rritjen e bimëve me vlerë!” – bërtiti kryetari.– Pak më parë, për shembull, kur erdha te ju...“Zoti Bizet nga Kenkampuaj”.– Pse mos e dija gjë që do t’ju shoqëroja?“Shtatëdhjetë franga!”– Bile u mata njëqind herë të largohesha, po ja që erdha pas jush dhe ndenja me ju.“Për plehra”.– Ashtu si do të rrija sonte, nesër, ditët e tjera, gjithë jetën time!“Zoti Karan nga Argëji, medalje ari!”– Sepse nuk më ka joshur kurrë njeri në mënyrë kaq të plotë.“Zotit Ben nga Zhivri – Shën Marten!”– Prandaj kujtimin tuaj do ta ruaj me vete.“Për një dash merinos...”– Por keni për të më harruar, në jetën tuaj unë do të jem si një hije kalimtare.“Zotit Bëlo nga Shën Mëria...”– Oh! Jo, s’ka sesi, a nuk do të zë unë njëfarë vendi në mendjen tuaj, në jetën tuaj?“Për racën e derrave6, shpërblim ex oequo7; zotërinjve Lëherise dhe Kylambur; nga gjashtëdhjetë franga!”5RGROÀ L VKWUsQJRQWH GRUsQ GKH H QGLHQWH Ts LVKWH SORWsVLVKW Hngrohtë dhe që dridhej si ndonjë turtulleshë e kapur, që do të ÁXWXURMsSsUVsULffPLUsSRDMRRQJDTsSURYRLWDoOLURQWHRQJDTsLXpërgjigj këtij shtrëngimi, bëri një lëvizje me gishta, dhe ai bërtiti:– Oh faleminderit! Mos më përbuzni! Ju jeni shpirtmirë! E kuptoni vetë që jam krejtësisht juaji! Më lejoni t’ju shikoj, t’ju sodis! […]´3sUSOHKsULPÁDPDQG²SsUUULWMHQHOLULW²SsUNXOOLPWRNDVKSsUmarrje tokash me qira me afat të gjatë, – për shërbime të mira shtëpiake”. […]3 Ndjenjat e së tashmes (aroma, karroca) evokojnë kujtimet e bukura dhe imagjinata e Emës transfiguron realitetin e Rodolfon.4Hero kombëtar i Romës së Vjetër, ushtar dhe burrë shteti në shekullin V para erës sonë. Shquhej për thjeshtësinë dhe jetën e përkorë që bënte. Kur erdhën ta emëronin diktator gjatë luftës kundër ekuezëve dhe valskezëve, popuj të lashtë italianë, e gjetën duke punuar me parmendë. Edhe kur doli fitimtar u kthye përsëri te parmenda, pa pranuar nderet dhe ofiqet. Në këtë mënyrë, ai u bë simbol i fshatarit të mirë romak. 5 Diokleciani (245-305), perandor romak; në pleqëri hoqi dorë nga pushteti dhe u mor me kopshtari. 6 Montimi i dy situatave është shumë komik, sepse ndërthur kulmin e deklaratës së dashurisë me uljen maksimale të oratorisë: “plehra … plehërimin flamand”. Është një koment brutal dhe satirik ndaj sentimentalizmit të shtirur të Rodolfos.7 (Lat.) Për merita të njëjta, të barabarta.174