Page 179 - Demo

FRAGMENTKur hynë ata, dhoma ishte krejtësisht e mbushur me një solemnitet të përmortshëm. Mbi tryezën e punës me mbulesë të bardhë, kishte pesë a gjashtë lëmshe pambuku të vendosura në një pjatë argjendi, pranë një kryqi të madh, mes dy shandanëve të ndezur. Ema, me kokë varur mbi gjoks, po shqyente qepallat; dhe duart e saj të shkreta zvarriteshin mbi çarçafë, me atë lëvizjen e llahtarshme dhe të qetë të atyre që janë në grahmat e fundit, të cilët duket sikur duan më në fund të mbulohen vetë PHTHÀQ1. I zbehtë si shtatore, dhe me sytë e kuq prush, Sharli qëndronte pa qarë përballë saj, te këmbët e krevatit, ndërsa prifti, i mbështetur mbi njërin gju, thoshte nëpër dhëmbë disa fjalë me zë të ulët.Ajo ktheu fytyrën me ngadalë, dhe u duk sikur papritmas e kish pushtuar gëzimi që pa stolën ngjyrë vjollcë të priftit, duke gjetur përsëri, pa dyshim, mes kësaj fashitjeje të jashtëzakonshme, mahnitjen e humbur të vrundujve të saj të parë mistikë, bashkë me disa vegime prehjeje të SsUMHWVKPHTsÀOORQLQW·LVKIDTHVKLQSDUDV\\YH2.Prifti u ngrit për të marrë kryqin, atëherë ajo shtriu qafën si ai që ka etje dhe, duke ngjitur buzët mbi trupin e njeriut-zot, i dha me gjithë fuqinë e saj regëtitëse puthjen më të plotë që mund të kishte falur ndonjëherë. Pastaj, ai recitoi Misereatur dhe indulgentiam, ngjeu gishtin e madh të GRUsVVsGMDWKWsQsYDMGKHÀOORLPLURVMHQfflQsÀOOLPLOHXV\\WsTsNLVKLQlakmuar aq shumë gjithë salltanetet e kësaj bote; pastaj vrimat e hundës, Ts V·NLVKLQ SDVXU Ws QJRSXU PH ÁODGHW H QJURKWD GKH PH DURPDW Hdashurisë; pastaj gojën, që ishte hapur për të gënjyer, që kishte rënkuar nga krenaria dhe bërtitur gjatë kënaqjeve të epsheve; pastaj duart, që shkriheshin nga ëndja prej prekjeve të këndshme, dhe më së fundi, shputat e këmbëve, aq të shpejta njëherë e një kohë kur ajo vraponte që të shuante afshet e saj dashurore dhe që tani nuk do të ecnin më.)DPXOOLWDULIVKLXJLVKWsULQMWsKRGKLQs]MDUUÀMHWHSDPEXNXWWsQMRPXUDnë vaj, dhe erdhi u ul pranë shpirtdhënëses, që t’i thoshte se tani duhej t’i bënte vuajtjet e saj njësh me ato të Jezu Krishtit dhe ta linte veten në mëshirën hyjnore.Si ia dha të gjitha porositë e tij, ai u përpoq t’i vinte në dorë një qiri të bekuar, simbol i lavdive qiellore që do ta rrethonin së shpejti. Ema, e Vdekja e EmësFragmenti (III/8) mund të konsiderohet si episodi përmbyllës i romanit. Në faqet e fundit me shijen klasike të simetrisë, Floberi sjell “pikëpamjet” për Sharl Bovarinë, ashtu si në fillim të librit. Kjo është një mënyrë për të ftohur dhe filtruar ngarkesën emocionale të një episodi, atë të vetëvrasjes sëprotagonistes. Në të, një lloj i objektiviteti shkencor ndërthuret me qëllimin për të ngjallur pyetje shqetësuese të lidhura sidomos me imazhin e të verbrit. Ky personazh është shfaqur edhe në momente të mëparshme në roman: kur Ema shkonte në Ruan për takimet e saj javore me Leonin. Gjatë rrugës, papritur, ajo fytyrë e frikshme dhe e urryer shfaqej te katrori i dritares së karrocës. Ema terrorizohej sa herë e shihte. Tani, shkrimtari bën një sforcim intensiv e të gjatë që të na bëjë të dëgjojmë këngën e ngjirur të të verbrit pikërisht në momentin kur Ema po jep shpirt. Kjo është një shenjë e padyshimtë që kësaj shfaqjeje do t’i japë një ngarkesë të fortë simbolike. Ema në shtratin e vdekjes kërkon vajzën.1 Realizëm shkencor. Djalë doktori dhe i pasionuar me shkencën mjekësore, Floberi e përshkruan vdekjen e Emës nga helmimi me objektivitetin e njeriut të shkencës. Sipas legjendës thuhet që ai vetë ka provuar pak arsenik për të kuptuar çfarë efektesh shkakton dhe për të përshkruar me saktësi simptomat dhe shfaqjen e saj. Ashtu si edhe në tekstet e tjera, këtu autori bën vëzhgim të ftohtë dhe transkriptim objektiv të të dhënave reale. 2 Iluzioni fetar. Iluzioni që mbase përkon me mendimin e pashprehur të 177