Basic HTML Version

|  | Table of Contents |  | View Full Version

Page 157 - Demo
P. 157

                                        N’maje t’bjeshkët trimi çi ka dalë,Me turbi rrugat po i shikjon,Kurrkun nusen me sy s’e ki’ pa. Atëherë gushllek djalit i ki’ ardhë,12Gjak për hundsh prej zorit po i shkon.Nuk ka letër djali as kalem,Por me gjak ni gjeth çi po ma shkruen. Edhe Zotit djali i âasht lutë,T’e çojnë Zoti ni erë e ni pshtjellcëE në dorë ky gjeth do t’m’i shkojë. Hak hyzmet Zoti e premton,E çon Zoti ni duhi e ni pshtjellcë,Për hava gjethin çi po e lëshon,Rresht e n’dorë trimit çi po i shkon.E merr Sirani gjethin e këndon,Nigjon fjalt çka i kite shkrua:“Pa trimni njat nuse e ke marrë.Ka viejtë provë me mua me u bâ.”13Atherë ç’ëm ban ky Siran Tin Alia?T’hollë e t’gjatë ni letër po ma shkruen:“edhe ‘i jau14 si motër po ta pa.Sot ‘i jau na si n’kjoshim gjallë,Kom me dalë të Bregu i Giatëe me vedin nusen kam me e marrë.Njani shoqin na çi t’e presim,Ai tjetri nusen po e gëzon.”Letra n’dorë trimit po m’i shkon,Me gazmend fort letrën pe e knon.15Çpejt kish ardhë dita por e jaus,të dy trimat gati in kenë bâ,të dy trimat kin dalë te Bregu i Giatë.Aty vjen Sirani me gjithë nuse;Kryeça – kryeça16 atllarët i avritkan,Paskan nisë me mazdraka po priten. Kryeça – kryeça atllarët i avritkan,askan nisë me shpata çi po priten, Deri batall17 shpatat i kanë bà.Atherë trimat n’tokë çi kanë ra,Fyt ëm fyt trimat kenkan kapë; As kurrnjani shoje s’e kanë rrua.Shumë janë siellë, shum janë sukullua18,Gjaku sytë krejt ja kite mlua,Nusja rrite n’kamë tuj shikjua. “Pash ni Zot, djelmoça, çi ju ka dhanë, Nalnju pak sytë çi me i la!”Atherë foli Arnaut Osmani:“Ka ‘i duhan na çi duem me e bâ,Gjakun syvet çi dem me e fshi,Ather prap bashkë duem me u pre.”12atëherë djali u ndje ngushtë.13Arnaut Osmani shkruan në një gjethe me gjak: Ke patur frikë të më dalësh përballë.14një javë.15Era ia çon gjethen Siranit, i cili i cakton në një letër ditën e dyluftimit.16kokë më kokë.17të pavlefshme; të papërdorshme, që nuk hynë në punë për asgjë.18u rrokullisën si lëmsh, duke e ndukur e copëtuar njëri-tjetrin.155

| 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 |