Page 133 - Demo

vështroj ndërsa kthen thjerrën e aparatit me një saktësi për t’u pasur zili. Ajo shtyp një buton dhe dëgjoj një kërcitje të lehtë. – Edhe kjo punë mori fund, – më thotë. Ngrihet në këmbë dhe shkund rërën nga pantallonat.– Ata mistrecë nuk rrinë thuajse asnjëherë në një vend, prandaj nuk është e lehtë t’i fiksosh, – më thotë. – Kanë shumë turp nga aparati fotografik. E hetoj. Me siguri nuk është vendase. – Nuk je nga këto anë, apo jo? – Dhe pse mendon kështu? – më thotë. – Epo, nuk para më kanë zënë sytë vendas që ngjishen pas çimentos përvëluese për të fotografuar nga afër hardhucat tropikale, – i them.Ajo ngul sytë përdhe në kërkim të zvarranikëve të tjerë. – Kam ardhur si mysafire këtë verë, – i përgjigjet pyetjes sime. Ngre vetullat. Këto lloj bisedash me të panjohur nuk janë pika ime më e fortë. – Ke ardhur të kalosh verën në Feniks? – e pyes dhe ajo buzëqesh me tronditjen time.– Gjithnjë kam dashur ta shoh shkretëtirën, – më thotë. – Çfarë do bësh kur të mbarosh mësimin? Mbetem gojëhapur. Mos kujton se iu afrova për të hyrë në bisedë? – Epo... – belbëzoj. Rutina ime është çdo ditë e njëjta: drekoj, luaj me lojëra elektronike, i bie kitarës, bëj stërvitje, përpiqem të kuptoj qëllimin e ardhjes sime në jetë. – A mund të më çosh deri në shtëpi me makinë? – më pyet. Vajza: (kthen thjerrën e aparatit me shumë saktësi, shtyp një buton dhe menjëherë dëgjohet një kërcitje të lehtë) Edhe kjo punë mori fund.Vajza: (ngrihet në këmbë dhe bën gjeste sikur shkund rërën nga pantallonat) Ata mistrecë nuk rrinë thuajse asnjëherë në një vend, prandaj nuk është e lehtë t’i fiksosh. Kanë shumë turp nga aparati fotografik. __________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________Përpiqem të fitoj kohë dhe bëj sikur po kontrolloj diçka në telefon.– Kam udhëtuar me autobus që nga Skotsdejl dhe m’u deshën plot dy orë të mbërrija këtu, – shton ajo. Edhe një herë tjetër mbetem gojëhapur: – Jeton në Feniks pa makinë? – Jo, jo, e kam makinën time, – më thotë, – vetëm se më pëlqen të udhëtoj me autobus. Kështu arrij ta shoh më shumë qytetin. Por sot, ti mund të bëhesh ciceroni im.Mbledh buzët prej supozimit të saj, se nuk kam asgjë tjetër më interesante për të bërë veçse ta tërheq zvarrë pas vetes nëpër qytet... sipas K. Kazvinski_______________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________2 Zgjidhni një tregim ose fragment romani dhe dramatizojeni atë.131