Page 15 - Kam shumë për të thënë

Christophe Van Gerre we y 13

Pasi i vërvita teshat e mia nëpër shtëpi dhe futa disa ushqime
në frigorifer, në dhomën e ndenjjes dëgjova ca britma të ngjirura,
alarmuese. Mbase për shkak të nisjes së tyre herët në mëngjes,
Mausjeja kishte ngrënë shpejt ose shumë; ndoshta ishte i
shqetësuar ngaqë nuk i shihte më rrotull nëpër shtëpi dhe e kishte
kuptuar që kishin ikur; ose ndoshta ishte alarmuar nga prania ime
dhe nga rikthimi i kundërmimit të helmit, erën mbytëse të të cilit
nuk kishte si të mos e ndiente. Sido që të jetë, gjithë mëngjesin
ai ka vjellë dy herë dhe relativisht pak, mbi parketin e dhomës
së ndenjjes, dërrasat e së cilës aty-këtu janë larg nga njëra-tjetra,
duke krijuar të çara të mëdha midis tyre – për shkak të vjetërsisë,
konsumimit apo mënyrës së keqe të shtrimit, këtë nuk e di – dhe
pas kësaj ia ka mbathur në kopsht.

**

Siç thashë edhe më lart – besoj se duhet të kem qenë i qartë
që në fillim, madje para se të nisje leximin e këtyre radhëve – kjo
nuk është një letër që unë do të ta nis me postë në adresën tënde,
edhe pse mënyra me të cilën po të drejtohem në këtë moment, të
lë të kuptosh të kundërtën. E kam të pamundur të të dërgoj një
letër, sidomos një letër si kjo, në të cilën gjenden gjëra që mund
të kundërshtohen shumë lehtë, që nuk është se sjellin ndonjë
përfitim të veçantë për asnjërin nga ne, dhe prej së cilës, me
shumë gjasa, dikush do të marrë ndonjë mesazh. Arsyeja kryesore
përse këtë tekst nuk e konsideroj një letër, është pikërisht fakti
që unë për ty nuk mund të jem një dërgues i thjeshtë, ashtu si ti,
për mua, nuk mund të jesh një marrëse dhe aq. Përpos kësaj, këto
radhë nuk do të doja t’ia shkruaja askujt tjetër, përveç teje. Nuk e
di as vetë nga buron kjo dëshirë – ndoshta s’është gjë tjetër, veçse
një zakon, prej varësisë së të cilit nuk shkëputem dot, edhe pse
e di shumë mirë që nuk përjetoj asnjëlloj kënaqësie nga kjo lloj
“droge”. Në fund të fundit, nuk kam ndonjë mesazh të mirëfilltë,