Page 11 - Kam shumë për të thënë

Christophe Van Gerre we y 9

Dalëngadalë, gjatë pushimeve kuptova se dëshirat e tua ishin
përtej asaj që kisha përfytyruar dhe, pak e nga pak, u dhashë edhe
më shumë mundësi të mbijetonin.
Një mbrëmje, tek po pluskoja i vetëm mbi një dyshek me
ajër, të ndjeva e mandej të pashë duke dalë nga pas anijes e t’u
jepje krahëve, derisa dysheku transparent me trupin tënd sipër u
afrua dhe po pluskonte paralel me dyshekun tim. Të vështrova
për pak, pastaj u përqendrova sërish në pasqyrimin tim mbi ujë,
të cilin e prekja lehtë me mollëzat e gishtave, duke krijuar rrathë
koncentrikë që dridheshin si ajri përvëlues i shkretëtirës. Në
pamundësi të takoje sytë e mi, ti zgjate krahun mbi ngushticën e
krijuar midis dy dyshekëve dhe më kape dorën. Për disa minuta,
duart tona dhanë e morën bashkë sikur po kërkonin guaska e
molusqe në plazh, duke u përpjekur të pastronim rërën prej tyre.
Nuk ishim parë ende në sy. Ndërsa dyshekët lëkundeshin pranë
njëri-tjetrit, dielli kish nisur të ulej në horizont. Tashmë e kishim
të qartë se çfarë do të ndodhte mes nesh, por nuk e dinim se si.
Mandej dëgjuam dikë të na thërriste nga anija. Emrat tanë
u dëgjuan në një distancë shumë të shkurtër nga njëri-tjetri
dhe, kur thirrja u përsërit, mes tyre u shtua lidhëza “dhe”. Ne
vështruam njëri-tjetrin, fillimisht nëpërmjet sipërfaqes së ujit,
pastaj drejt e në sy. Mësova se bagazhet e mia kishin mbërritur
në aeroport.
Çdo ditë, skena me dy dyshekët e ujit është përsëritur
si jehonë, në vende dhe në rrethana të ndryshme: në krevatin
marinar ku flinim; nën një pemë ulliri të zhveshur krejtësisht nga
gjethet dhe që nuk bënte pikën e hijes; në tavolinën e dhomës së
ngrënies, në baxhën rrethore, në të njëjtin nivel me sipërfaqen e
ujit, derisa më në fund, gjatë një turbulence të shkurtër ajrore, ne
u puthëm në avion – dhe kjo ishte herë e parë – pak pasi turiri i
tij kishte shpuar shtratin e reve të zeza për t’u ulur në aeroportin
e Belgjikës.