Page 13 - Kam shumë për të thënë

Christophe Van Gerre we y 11

kaluam me psherëtima, pafuqi dhe të përziera; mbetëm hyr e dil
nga tualeti, madje edhe në të njëjtën kohë, sepse na dukej sikur
stomaku do të zbrazej nga çasti në çast, por jo, nuk qe e thënë të
çliroheshim.
Për këtë arsye, që nga ajo ditë, ne vendosëm të mos pinim më
kafe me bustina. Shkuam në një dyqan dhe blemë katër pako kafe
të mbështjella në një ambalazhim. Gjysma e pakos së fundit që
lamë atëherë, është ende këtu, në dollap, e lidhur me një llastik,
i cili ishte zbutur dhe u këput sa provova ta hiqja. U çudita kur
e gjeta kafen herën e parë që u zgjova këtu, në dhomën e errët të
gjumit. Pas dhomës ku gjendem tani, është një dhomë gjumi e
lyer me bojë të zezë, pa dritare dhe me një derë të madhe dyshe,
me dalje në rrugë. Në dhomë është vetëm një krevat i madh,
për dy persona; në këtë pikë, kush më mirë se ti do të mund të
shpjegonte përse shërben kjo dhomë dhe çfarë duhet të ndodhë
aty.
Besoj se data e skadencës së kafesë nuk ka kaluar ende; sa keq,
nuk mund ta verifikoj këtë, pasi data gjendet pikërisht në pjesën
ku është prerë pakoja për ta hapur. Përveç kësaj pakoje me kafe,
ne të dy nuk kemi lënë prapa asnjë gjurmë të dukshme, madje
edhe kjo pas disa ditësh, do të jetë konsumuar prej meje.

**

Dje në mëngjes, miqtë tanë ishin nisur shumë herët me
makinë. Ata e kishin bërë plan të udhëtonin për njëzet e katër orë
përmes Evropës, për të marrë më pas, në mbrëmje vonë, anijen
për në një ishull në Detin Mesdhe. Për fat të keq, nuk e realizuan
dot planin e tyre dhe këtë ma njoftuan përmes një mesazhi; anija
sapo ishte nisur kur ata, për shkak të trafikut, kishin mbërritur
në port një orë e gjysmë me vonesë. Për disa sekonda kishin
ndjekur me sy siluetën e anijes tek largohej, derisa ishte zhdukur
në horizont.