Page 14 - Kam shumë për të thënë

12 Kam shumë për të thënë

Unë mbërrita këtu dje, rreth mesditës. Para se të niseshin,
ata i kishin lënë çelësat e shtëpisë në kutinë postare. Sapo hapa
derën, ndjeva një aromë – aromë që dukej e njëjtë me atë të një
viti më parë. Vitin që shkoi, kam ardhur shpesh për vizitë në
këtë shtëpi, për shembull, kam festuar bashkë me miqtë e mi
ndërrimin e viteve, apo edhe në raste të tjera, por asnjëherë nuk
e kam ndier këtë aromë, si të jetë një aromë që i përket kësaj
shtëpie që shoh tani, me dhomat e zbrazëta, mobiliet e heshtura
dhe me Mausjenë; si të jetë një aromë që shfaqet sa ikin banorët
e saj të përhershëm dhe vij unë.
E kam shumë të vështirë të përshkruaj vetitë dhe të veçantën
e kësaj arome, sidoqoftë, mendoj se në të mund të dalloj diçka,
të cilën unë e lidh ngushtësisht me insekticidet apo më mirë,
me një lloj lëngu shfarosës, prej të cilit është zbrazur një grusht
me flakonë në çdo dhomë të shtëpisë. Aroma është e fortë dhe
e mprehtë, si ajo e një gazi kimik; është aromë që të bën t’ia
mbathësh nga sytë këmbët dhe që mund të të shkaktojë panik,
sepse dihet që në një vend ku kundërmon një aromë e tillë,
rreziku është përherë i pranishëm.
Dje, sa hyra brenda, Mausjeja më doli përpara. E dëgjoja
tek mjaullinte paprerë, përherë e më fort dhe, çuditërisht, nuk
u tremb kur më pa; thua ta ketë ndier vallë, se isha unë ai që
pak më parë po hapte derën me çelës? Mbase ka kujtuar se isha
njëri nga të zotët e shtëpisë... Apo më mbante mend nga viti i
kaluar ose nga vizitat që kisha bërë në këtë shtëpi? Mos ndoshta
ai përshtatej automatikisht, në mënyrë të pandërgjegjshme,
dhe ndihej rehat me këdo që zotëronte tufën e çelësave dhe
hynte e dilte lirisht në atë banesë? Sido që të ishte puna, dukej
sikur Mausjeja i kishte harruar miqtë e mi që ishin nisur për
pushime dhe pa kurrfarë problemi i kishte zëvendësuar ata me
mua. Kjo të jetë, vallë? Apo mos e ka kuptuar që ti nuk ishe
aty me mua?